Hayat Oyunu..

Hatalar silsilesi sonucu dünyaya gelen hayallerimin hiç alkış almayan oyununda amaçsızca ter dökmek.
Ne oyundan çıkmak mümkün ne de aşkla şevkle rolüne sarılmak.
Bütün ipler hayallerimin elinde ve beni bir kukla misali istediği gibi ve acımasızca savuruyor.
Bedenim bu acıya ve işkenceye yenik düşmek üzere.
Hani derler ya 'bedenim, ruhum iflas etti'.
Şu anda bedenim ve ruhum iflasın eşiğinde .
Bu oyundan zararsız çıkabilmek sizce mümkün mü?
Hayır seslerini duyuyor gibiyim.
Yaptığım hataların cezasını çekmeye razıyım.
Ama bu oyunun en acı veren ve dayanılmaz bölümü hangisi biliyor musunuz?
Hayallerimin birer birer keşkelere kurban olması...